Jesteśmy młodym małżeństwem (trochę ponad 2 lata stażu). Fizjoterapeutka i inżynier środowiska. Beztrosko żyliśmy sobie w Poznaniu, aż pewnego dnia usłyszeliśmy: „Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej i z domu twego ojca do kraju, który ci ukażę (Rdz 12,1)”. I tak oto 28 stycznia wylecieliśmy na naszą posługę misyjną do Sierra Leone w Afryce.
Czasami zastanawiam się nad tym, jak Bóg działa w moim życiu. Wydaje mi się, że jak dotychczas nie doświadczyłem jakiś nagłych wydarzeń, silnych znaków czy tez wstrząsających, głębokich przeżyć. Raczej jest to działanie powolne, podobne do wody drążącej kamień...
Myśl o wyjeździe na misje pojawiła się w mojej głowie po raz pierwszy parę lat temu. Szereg różnych zdarzeń, osób, spotkań, sytuacji niejednokrotnie trudnych sprawił, że w lutym 2009 r. trafiłam do Salezjańskiego Wolontariatu Misyjnego w Poznaniu, z „zamiarem” wyjazdu na misje. Skąd ta myśl, ten pomysł? Wszystko bierze swój początek z ogromnego pragnienia serca, które mam w sobie - by być pięknym darem dla innych, by przeżyć swoje życie dając innym siebie.
Nie mogę powiedzieć, że do wolontariatu trafiłam przez przypadek. Właściwie to nie wiem, jak to się stało, że pomyślałam o wyjeździe na misje. Może myśl ta zrodziła się ze względu na moje zamiłowanie do podróży i wakacyjny pobyt w Indiach, gdzie tamta rzeczywistość stała się, na krótką chwilę, moją. Chcąc sprawdzić swoje siły i przygotować się do wyjazdu misjnego, postanowiłam zrobić pierwszy mały krok.
Ja należę do Salezjańskiego Wolontariatu Misyjnego od paru miesięcy. Uważam, że można tutaj realizować się na wielu płaszczyznach. Począwszy od najzwyklejszego pomagania przy organizowaniu różnych akcji do możliwości przygotowywania się do wyjazdu do dalszych części świata. Jest tutaj wiele okazji do zdobywania informacji na temat krajów Globalnego Południa. Ale niekoniecznie trzeba chcieć od razu jechać na drugi koniec świata.
Przygoda z misjami nauczyła mnie zupełnie innego patrzenia na świat - zrozumienia, że nawet wydarzenia pozornie dla nas bez znaczenia mogą posiadać głębszy sens i nie przytrafiają nam się bez powodu. Chociaż nigdy jeszcze nie wyjechałam na misje, w pewien sposób to właśnie dzięki nim moje dotychczasowe życie ułożyło się w taki, a nie inny sposób.
Z SWM zetknęłam się po raz pierwszy w życiu na rekolekcjach letnich organizowanych przez Saruel w Różanymstoku. Było to w 2004 roku. Przyjechali do nas wolontariusze z Warszawy i opowiadali o misjach w Rumuni i Ameryce Południowej. Kolejnego lata odbyło się ponowne spotkanie.
.jpg)
